12 januari 2015

Rustdag, met weinig rust

Vandaag was het de rustdag bij de auto's en trucks, en dus kon er eindelijk eens extra onderhoud worden gepleegd bij alle teams. Onderhoud dat best wel nodig was na een kleine 6000 km afgelegd te hebben in Zuid-Amerika. Voor de Hilux was er voldoende tijd, Maik en Rob pakten gisteren een hele mooie 45e plaats en waren vroeg binnen. De mannen konden dus vol aan de gang met de Hilux, en dat is dan ook zeker gebeurd (en nog bezig...). Maik vertelt vanuit het bivak: "Eigenlijk zijn er niet veel dingen kapot gegaan, alleen een accu en een dynamo in de eerste dagen. Daarna valt het eigenlijk heel erg mee, het is een heel goede auto en wij jakkeren er ook niet echt mee zoals de toprijders doen."

De Fordcruiser van Werner en Anne is een heel ander verhaal. Deze auto is in 3 maanden tijd bedacht en opgebouwd, en een paar dagen testen waren natuurlijk niet genoeg om alle problemen tegen te komen. Tot nu toe houdt de auto het goed, maar het kost wel behoorlijk moeite. De mannen merken dat er behoorlijk wat kapot gaat als ze wat snelheid proberen te halen, dus het gaat nu allemaal wat rustiger om de auto te sparen. In de marathonetappe zat ook niet alles mee, waardoor er heel erg hard gesleuteld moest worden op de neutralisatie om verder te kunnen komen.

Vanuit het bivak horen we dat bij het begin van het tweede deel van de proef de achteras helemaal loskwam, waardoor ze met spanbanden het geheel wat hebben vastgeknoopt. Meer dan 25 km/h was niet mogelijk, en elke 5 km alle spanbanden weer vastsjorren. Zo zijn die mannen dus door de duinen gekomen, en ook die enorme afdaling bij Iquique af. Half 3 vanmiddag (Nederlandse tijd) kwamen ze dan toch aan in het bivak, en konden ze gelijk door om alles weer te repareren wat provisorisch opgelost was onderweg. Gelukkig was er nog voldoende tijd, en meer Nederlandse deelnemers kwamen pas binnen in de loop van deze rustdag. Inmiddels is ook de Fordcruiser onder handen van de mannen in het bivak. Piet, Jan, Jan en Bas hebben het er maar druk mee, maar dankzij hen staat het er morgen weer helemaal fris bij. Of in ieder geval, zo fris mogelijk.

 

 

11 januari 2015

Lief zijn voor het materiaal betaalt zich uit

Maik Willems deed geen gekke dingen in de tweede helft van de marathonetappe, terug naar Iquique. Robby Gordon, een van de hotshots van de Dakar Rally, deed dat wel. Het gevolg was dat Willems de achtste etappe afsloot op de 45ste plaats met een tijd van 4 uur 39 minuten en 5 seconden: slechts een paar minuutjes achter Gordon op de 43ste plaats.

“Wij zijn lief voor het materiaal,” merkte Maik Willems op, bij aankomst in Iquique na het tweedaagse rondje Bolivia. “Ik heb nog geen band lek gereden, gewoon omdat ik niet als een dolle overal doorheen scheur. Ik heb niks te winnen met jakkeren.” De Bastion-Toyota reed zodoende in prima conditie het bivak in waar morgen de rustdag is. Willems sluit de eerste week van de Dakar 2015 af op een keurige 42ste plaats algemeen.

De marathonetappe was Willems best bevallen. Op het avontuur met een minitsunami door slecht weer en een uur graven in de modder na dan. “Het mooiste vond ik de mensen in Bolivia, die met een bijna kinderlijk leuk enthousiasme langs de route stonden. ’s Morgens om acht uur stonden er al duizenden mensen te zwaaien. Heel indrukwekkend.”

Willems had zich verheugd op het laatste deel van de achtste etappe: de beroemde afdaling van de duinen naar het bivak in Iquique. “Op grond van alle verhalen, dacht ik: Oei. Maar het bleek allemaal reuze mee te vallen. Als je maar niet te gek doet en de auto in het spoor houdt. Rob roept op tijd: ‘Gas erbij’ of ‘Doorschakelen naar 5’. Het was een leuke ervaring, maar zo spannend als iedereen me probeerde wijs te maken, was het allemaal niet.”